محفل صمیمی , بزم عاشقانه و میهمانی دوستان امیر المومنین .
این هیئت فعالیت رسمیش را در سال 76 آغاز کرده و در سال 78 در سازمان تبلیغات اسلامی ثبت شده است.علاوه بر برگزاری مجالس اهلبیت در مناسبتها فعالیتهای فوق برنامه این هیئت شامل برگزاری اردوهای زیارتی و سیاحتی ,برگزاری یادواره های شهدا دیدار با خانواده های شهدا و جانبازان,برنامه های ورزشی و تفریحی و ... جز لا ینفک برنامه های این هیئت می باشد. شما هم میتوانید از طریق این وبلاگ از برنامه های هیئت مطلع شده و شرکت فرمائید. نظرات و پیشنهادات خود را از طریق قسمت نظرات هر پست وبلاگ و یا از طریق پیامک هیئت به شماره 09366419526 ارسال فرمائید .

«رهنمودهاي مقام معظم رهبري»

اهميت فرهنگ   فرهنگ عمومي   دانشگاه   لازم الاجرا بودن مصوبات شورا   دانشجو   تذكرات   شوراي عالي انقلاب فرهنگي   تهاجم فرهنگي   توجه به نخبگان و فرار مغزها   هنر     آموزش و پرورش

بسیج شجره طیبه ست که در خاک جبهه روئیده است
بسیجی، سلام بر تو
که مروارید خاطرات همیشه زنده
شهامت و استواری را در صدف جانت پرورانده ای
عشق الهیت را ،قلب آسمانیت را  می ستایم 
هفته بسیج بر بسیجیان همیشه بیدار مبارک

ببخشيد خانم! خيابون شهدا همين‏جاست؟

شهدا ... !؟ نمى‏دونم، فكر نكنم!

ببخشيد آقا پسر خيا ...

معذرت مى‏خوام ... ديرم شده ... قرار دارم .

آقا ... ببخشيد ، آقا خيابون شهدا همين‏جاست؟

شهدا؟! راستش من چندسالى نيست اين‏جام . بعيد مى‏دونم همين باشه!

ممنون!

محسن گيج‏شده بود . همه چيز عوض شده . انگار كه يك قرن از آن سال‏ها كه در اين شهر بودند، مى‏گذرد . آدم‏ها! حتى آدم‏هاى اين شهر هم عوض شده‏اند، آدم‏هاى اين خيابان! توى فكر و خيال بود كه هوار يك پسر جوان او را به خودش آورد .

هى آقا مگه كورى؟ پاى منو له كردى .

محسن نگاهش به پسر كه موهاى وزوز روغن‏خورده داشت، افتاد . نتوانست تشخيص دهد چيزى كه پسرك پوشيده، تى‏شرت است‏ يا زيرپيراهن . به طرز مسخره‏اى تنگ و چسبناك بود . بازوهاى درشت و استخوانى پسر را كه از زير نيم وجب آستين رويش مى‏ديدى، ترس برت مى‏داشت و شلوارى كه دلت مى‏خواست‏بدانى چند ساعت‏براى پوشيدنش وقت صرف كرده و اصلا با اين تنگى چطور با آن قدم برداشته!؟ رد بازوهاى استخوانى پسر را كه گرفته به انگشتانى باريك و سفيد با ناخن‏هاى بلند كه لاك مشكى خورده بود و يك انگشتر نقره با نقش جمجمه رسيد كه به سختى توى انگشت‏هاى درشت پسرك قفل شده بود . با خودش فكر كرد كه چه چيزى مى‏تواند اين دست‏هاى قفل شده را از هم باز كند؟ نگاهش كه به چهره‏ى دخترك افتاد، يك آن، جاخورد .

اما نه ... درست ديده بود . شبيه‏ترين چهره به نقش ابليس كه ديشب توى تئاتر ديده بود . خط چشم درشت مشكى كه يك بند انگشت از انتهاى چشم‏ها بيرون زده بود، با سايه‏اى بنفش كه هولناكى چشمش را دو برابر كرده بود و لب‏هايى كه زير آوار رژلب مشكى دخترك داشت‏خفه مى‏شد . نگاهش كه به لباسش خورد، ديگر نخواست آن‏جا بماند . عذرخواهى كرد و به سرعت از آن‏ها دور شد .

مغازه‏ها همه طور ديگرى شده بودند . ويترين‏هاى پرزرق و برق با دالان‏هاى تاريك و كوچك . يك دسته دختر با صورت‏هاى آرايش كرده از روبرو رد مى‏شوند . صداى خنده‏هايشان را از بيست قدمى مى‏توانستى بشنوى . از كنارش كه رد شدند، بوى تند ادكلان‏هاى آمريكايى‏شان مى‏خواست‏خفه‏اش كند . به راهش ادامه داد . كم كم داشت‏به اين صحنه‏ها عادت مى‏كرد . دستهاى به هم قفل شده، دسته‏هاى دختران يا پسران جوانى كه تشخيص باهم يا بى‏هم بودنشان دشوار بود .

به پاساژ كه رسيد، دهانش بازماند . همه چيز چقدر زود اتفاق افتاده بود . چندين سال پيش اصلا اثرى از اين ساختمان‏هاى شيك و بلند نبود، اما حالا چند قدمى به طرف پاساژ برداشت، ترجيح داد برگردد . بوى تند سيگارهاى خارجى كه با ادكلان‏ها و مواد آرايشى مخلوط شده بود، حالش را بد مى‏كرد . ديگر خودش هم داشت مطمئن مى‏شد كه اشتباه آمده . دلش مى‏خواست هرچه زودتر از آن‏جا دور شود .
تا بلوار راه چندانى نبود، اما تحمل يك قدم ديگر در اين خيابان برايش دشوار بود . دلش گرفت . ياد خيابان شهدا افتاد . چه ساده و بى ريا بود . چقدر قدم زدن در آن را دوست داشت .

به زحمت از لابه لاى موتورها، ماشين‏هايى كه مثل اسب رم كرده مى‏تاختند، گذشت تا به آن‏طرف خيابان رسيد . دلش مى‏خواست جلو اولين تاكسى را بگيرد تا يك ‏راست‏به هتل برساندش . پيكان سفيد مدل هشتاد قبل از بقيه پيداش شد . محسن نفس راحتى كشيد و سريع برايش دست تكان داد .

•بلوار!

ماشين چندقدم جلوتر ترمز كرد . سهراب به طرف ماشين رفت . صداى موسيقى تكنو تمام محوطه را پركرده بود . ماشين آرام آرام جلو رفت . محسن سرجايش ايستاد . تازه متوجه دخترك جوانى كه چند متر جلوتر از او قدم برمى‏داشت‏ شد و راننده‏ى جوان كه هماهنگ با قدم‏هاى او ماشين را به جلو مى‏راند و از داخل ماشين چيزهايى مى‏گفت .
محسن سرش را برگرداند . چند ماشين با سرعت از مقابلش رد شدند;

 •بلوار؟ 

 •بلوار؟ 

 •مستقيم ...

نگاهش را دوباره به سمت پيكان مدل هشتاد كشاند . هنوز در همان حال بود . فقط چند متر جلوتر ... چند قدم به طرفش برداشت . نگاهش را به راننده‏ى جوان انداخت . موهاى وزوز آغشته به روغن با پيراهن چسبناك كه ... محسن ديگر داشت‏حالش به‏هم مى‏خورد . احساس كرد چقدر هواى اين‏جا آلوده است . چقدر تهوع آور است . جلو اولين تاكسى را گرفت

 • دربست!

توى ماشين كه نشست ‏يك نفس عميق كشيد . صداى اصفهانى فضاى ماشين را پر كرده بود:

زين‏گونه‏ام كه در غم غربت‏ شكيب نيست

گر سر كنم شكايت هجران، غريب نيست

دلش مى‏خواست زانوهايش را بغل بگيرد و يك دل سير گريه كند .

كاش اين‏جا هم مثل خيابان شهدا بود . كاش آن آدم‏ها اين‏جا بودند . حتى از بچه‏هاى مسجد هم خبرى نيست . تاكسى آرام آرام مى‏رفت و محسن گوشه و كنار خيابان را به دنبال لااقل يك نگاه آشنا مى‏گشت . از جايش پريد! حس كرد چيز آشنايى به چشمش خورده . برگشت و به عقب نگاه كرد . يك بار ديگر به تابلو خيره شد . « بيمه ايران شعبه ... (شهداء سابق) » ماشين آرام آرام به جلو مى‏رفت و محسن همين‏طور مات و مبهوت به نام شهدا كه دورتر دورتر مى‏شد، چشم دوخته بود . صداى اصفهانى توى فضا پيچيد .

گـم‏گشتـه‏ى ديـار محبـت كجــــــا رود

نام حبيب هست و نشان حبيب نيست ...

http://maktabolheidar.blogfa.com/